DDMCA » Frontpage

Vijf volgende zetten in de usenet-oorlog

Denis — Sat, 15 May 2010 16:22:18 +0000

Het simpelweg noemen van bestandsnamen van illegaal geüpload materiaal is illegaal, oordeelt de rechter. Vijf volgende zetten in de oorlog over de bestrijding van auteursrechteninbreuk.

Het Nederlandse usenet-platform FTD, een community compleet met eigen clientapplicatie waar uploads in nieuwsgroepen worden besproken, heeft net een harde nederlaag geleden. En niet eens door de beruchte antipiraterijstichting Brein, maar door een relatief kleine, specifieke aanklacht van de Nederlandse tv-producent Eyeworks. De rechter heeft in de ex parte rechtszaak – waarbij verweer van FTD niet aan de orde was – bepaald dat het noemen van bestandsnamen niet mag. Het gaat om bestandsnamen van uploads van illegaal gekopieerd en middels de upload illegaal gedistribueerd materiaal. Daarmee is materiaal te vinden door derden dat – volgens de Nederlandse wet legaal – te downloaden valt. Vijf mogelijke gevolgen van deze uitspraak.

→ Lees hier het originele artikel

Territoriale restricties binnen de Dance

Geen ‘three-strikes-out’ in Nederland

Denis — Wed, 17 Mar 2010 08:57:52 +0000

Het demissionaire kabinet ziet niets in een zogenoemde ‘three-strikes-out’-aanpak, waarbij consumenten na drie waarschuwingen worden afgesloten van internet als ze illegaal blijven downloaden.

Dat schrijven de demissionaire ministers Van der Hoeven (Economische Zaken) en Hirsch Ballin (Justitie) in een brief aan de Tweede Kamer. De twee bewindslieden reageren daarmee op de ophef die is ontstaan over de onderhandelingen over ACTA, een verdrag tussen onder andere de Europese Unie en de Verenigde Staten over de bestrijding van piraterij en namaakartikelen.

Lees hier het hele atikel

No related posts.

Pink Floyd wint rechtszaak van EMI

Denis — Sat, 13 Mar 2010 13:35:06 +0000

Pink Floyd heeft donderdag het proces gewonnen dat de legendarische Britse groep had aangespannen tegen haar platenlabel EMI. Dat meldden Britse media.

De band had EMI voor de rechter gesleept omdat het bedrijf individuele nummers van Pink Floyd via internet wilde gaan verkopen. De rechter heeft dat nu verboden. Bovendien moet EMI 40.000 pond (44.000 euro) kostenvergoeding betalen. De rechter beslist later over de omvang van de boete die de onderneming krijgt opgelegd.

De muziekgroep zit al sinds 1967 bij EMI. De band stelde tijdens het proces „artistieke controle” over zijn werk te willen behouden. Ook heeft Pink Floyd bijna nooit singles uitgebracht omdat ze liever heeft dat fans complete albums luisteren. Ook was de band het niet eens met de manier waarop de royalty’s zouden worden berekend van de nummers die online werden verkocht.

Pink Floyd heeft wereldwijd meer dan 200 miljoen albums verkocht. De band werd begin jaren zestig opgericht door drummer Nick Mason en bassist en tekstschrijver Roger Waters, die samen architectuur studeerden in Londen. De groep bereikte wereldfaam met nummers als Money, Wish you were here, Another brick in the wall en Comfortably numb. Het album The dark side of the moon (1973) is een van de best verkochte platen aller tijden. De lp stond van 1973 tot 1988 onafgebroken in de Amerikaanse albumhitlijst.

In 1985 stapte Waters uit de band. Hij leeft nog altijd in onmin met zanger David Gilmour. Desondanks trad de band in 2005 op bij het benefietconcert Live8, het eerste gezamenlijke optreden in 24 jaar tijd.

Bron: de Telegraaf

Pink Floyd Wins Court Battle With EMI Over Downloads (nytimes.com)
Pink Floyd score victory for the concept album in court battle over ringtones (guardian.co.uk)
Pink Floyd wins court battle with EMI label (calgaryherald.com)
Pink Floyd wins online battle for concept album (thestar.com)
Pink Floyd, EMI Brawl Over iTunes Royalties (wired.com)
Pink Floyd sues EMI over online royalties (cbc.ca)
Pink Floyd wins online sales fight (thestar.com)
Pink Floyd Beats EMI In Creativity Flap (wired.com)

Daft Punk en Pink Floyd in Dj Hero en Guitar Hero

Down Under-zaak draait om geld

Denis — Mon, 08 Feb 2010 07:38:43 +0000

Men At Work-lid Colin Hay doet de plagiaatzaak waarin zijn band is verwikkeld af als ‘opportunistische hebzucht’.

Een rechter oordeelde donderdag dat de Australische band de melodie van een kinderliedje heeft gebruikt voor zijn hit ‘Down Under‘. Hay, co-auteur van ‘Down Under’, zegt tegen de BBC dat de zaak enkel om geld draait.

→ Lees hier het hele artikel

Related articles by Zemanta

Men at Work swiped Down Under riff (go.theregister.com)
Colin Hay Calls Kookaburra Ruling Opportunistic Greed (undercover.com.au)
Men At Work slam rip-off ruling (news.bbc.co.uk)
Men At Work slam rip-off ruling (news.bbc.co.uk)
Men Plunder: Judge Cites Plagiarism ‘Down Under’ (abcnews.go.com)
Hit song by ‘Men at Work’ ripped off Girl Guides tune (calgaryherald.com)
Men At Work Guilty Of Ripping Off “Land Down Under” Melody (huffingtonpost.com)
’80s hit Down Under copies kids’ song: court (cbc.ca)

No related posts.

Kwart muziekomzet komt uit digitale verkoop

Denis — Sat, 23 Jan 2010 19:02:41 +0000

De muziekindustrie haalde 2009 27 procent van de omzet uit digitale muziek. Maar in veel landen lijden nationale acts onder online piraterij, stelt de IFPI.

De muziekindustrie haalde afgelopen jaar 4,2 miljard dollar uit de verkoop van digitale muziek. Dat is een groei van 12 procent ten opzichte van 2008. Maar online en mobiele inkomsten zijn vooral in Amerika belangrijk. Daar vormen ze 40 procent van de muziekomzet, in Europa is dat 15 procent. Dat staat in het donderdag gepubliceerde Digital Music Report 2010 van de IFPI, de internationale brancheorganisatie voor de entertainmentindustrie.

→ Lees hier het hele artikel

Territoriale restricties binnen de Dance

Susan Boyle en het internet

Denis — Mon, 18 Jan 2010 22:32:01 +0000

Op het blog van Nextbigsound.com, een populariteitsvergelijkingsite voor artiesten en labels, vernamen wij een leuk artikel over Susan Boyle en haar internetpopulariteit in vergelijking met Lady Gaga.

Het spreekt voor zich dat het onderscheid zich in de demografische gegevens uit, maar het is aardig om te constateren dat de muziekindustrie in een transistie-fase zit.

→ Lees hier het hele artikel

2010 het jaar van de independents?

Denis — Sun, 27 Dec 2009 16:37:56 +0000

2009 was het jaar van de verandering waarbij er al heel veel mogelijk was voor een artiest of label om zichzelf te promoten. Toch is dat niet even makkelijk en gaat het niet altijd even snel. Waarschijnlijk heeft het ook niet altijd aan ieders verwachting voldaan.

Creative Destruction gelooft in ieder geval in 2010.

→ Lees hier het hele artikel

Muziek als water: waarom, wanneer en hoe?

Denis — Tue, 24 Nov 2009 23:54:07 +0000

Al enige tijd staat het business-model van de muziekindustrie ter discussie. Het staat vast dat het long-tail effect voorlopig uit is gebleven. Dat lijkt ook logisch gezien back-catalogue van platenmaatschappijen simpelweg illegaal gedownload wordt, omdat de prijs voor de consument te hoog is.

Gerd Leonhard gaf onlangs weer een presentatie in Berlijn over het (mogelijke) nieuwe business-model. Bekijk zijn presentatie.

Vervallende copyrights gaan muziekindustrie veranderen

Denis — Fri, 20 Nov 2009 00:45:49 +0000

Amerikaanse labels staan op het punt hun rechten over waardevolle muziek uit de jaren 50, 60, 70 en 80 te verliezen. Op Bright wordt een en ander uiteengezet.

Lees het originele artikel op Bright.nl

Inzichten in de muziekindustrie

‘Vroeger was de Dance-industrie blij …’

Denis — Thu, 19 Nov 2009 22:39:54 +0000

Denis Doeland schreef rond de Amsterdam Dance Event op zijn blog over het businessmodel van de Dance.

Enige tijd geleden had ik een moment dat ik met weemoed terug dacht aan de tijd dat we bij ID&T nog volop compilaties maakten. Zo begin jaren negentig tot eind jaren negentig/begin tweeduizend. In die tijd waren we heel druk bezig met het vergaren van non-exclusieve licenties. De kalender stond bij wijze van spreken voller met compilatie releases dan met single- of album- releases in een jaar. Keer op keer werden er bij ID&T nieuwe compilatie-concepten gecreeerd en weer vol gezet met de laatste dansvloer deuntjes.

In de tijd dat ik voor het label Combined Forces Records werkzaam was hadden we zelfs onze strategie daar op afgestemd. Elke maand stuurden we iedereen, die zich met het maken van CD-compilaties bezig hield, een CD-sampler met daarop de laatste vinyl releases a-, b- en/of -c kanten. Tracks van zowel nieuwe artiesten en/of reeds bestaande artiesten. Vaste prik elke derde week van de maand. Het maakte niet uit, zo lang er maar een licentie-aanvraag voor een van de tracks binnen kwam. Dit was een belangrijke bron van inkomsten destijds.

Vinyl releases deden in die tijd gemiddeld 1.000 tot 1.500 stuks per release en bij uitzondering had men een klapper die er 5 a 10 (met uitschieters naar 10 tot 20) duizend verkocht. Dan kreeg men een aanvraag voor exclusieve licentie voor een gebied. Er werden lokaal nog een paar duizend geperst of er werd een CD-single uitgebracht met videoclip en vervolgens zorgde dat weer voor compilatie-inkomsten in het desbetreffende gebied.

Aan catalogus-exploitatie werd eigenlijk amper gedaan. Met 20% van de catalogus werd 80% van de omzet gemaakt. Continue werden er alleen maar nieuwe titels uitgebracht en die maakten de omzet voor een Dance-label. Incidenteel werd een titel re-released met nieuwe remixen en incidenteel werden licenties gegeven voor tracks die uit de rest van de 80% (ook wel ‘dode catalogus’ genoemd) kwamen.

Van de meeste Dance-labels heb ik begrepen dat het overgrote deel van de inkomsten inmiddels verschoven is naar digitale verkopen via downloadwinkels. Toen ik daaraan dacht viel me iets opvallends op in vergelijking met ‘vroeger’ en het digitale tijdperk waar we nu in zitten. Namelijk de hoogte van de inkomsten waarmee Dance-labels genoegen namen en het grote verschil in de economische waarde van het auteursrecht en de master. Een en ander heb ik uiteengezet in een tabel hieronder.

De getallen zijn gebaseerd op gemiddelden (opmerking: STEMRA tarief voor fysieke exemplaren is uit de jaren ‘90, dit is anno 2009 lager). Over de exacte hoogte verschilt een ieder binnen de Dance-industrie van mening, maar neem van mij aan door de band genomen komen de meeste aannamen dicht bij de werkelijkheid. Het verschil in de hoogte van de getallen heeft voor de conclusie weinig tot geen invloed.

De economische waarde door de transitie van het fysieke naar digitale tijdperk voor de master is met een factor van bijna 4 groter geworden en de economische waarde van het auteursrecht is met een factor van ongeveer 1,5 toegenomen. Dit is uiterst opmerkelijk. In de jaren ’90 waren de Dance-labels klaarblijkelijk tevreden met een lagere afrekening voor de rechten door de grotere aantallen die er verkocht werden. Dance-labels waren blijkbaar blij met 5 a 6 Eurocent per verkochte compilatie. Tevens is het uiterst opmerkelijk om te concluderen de vergoedingen die worden betaald voor de master 2 tot 5 keer zo hoog liggen als vergoeding voor het auteursrecht.

De Dance-industrie in het ‘fysieke tijdperk’ was eigenlijk een ‘compilatie-driven business’. Er werd kennelijk een soort verzamelvergoeding betaald voor compilaties. Naar rato van het aantal tracks en populariteit werd er afgerekend. Populaire tracks ontvingen hogere royalty-percentages dan de minder populaire tracks en naar mate van het succes van de verkoop van de compilatie kwamen de vergoedingen binnen. De ene compilatie deed het immers beter dan de andere.

De cijfers en bovenstaand verhaal zetten je aan het denken. Klopt het business model van Dance-industrie nog wel? Is ‘pay-per-unit’ niet achterhaald in de Dance-industrie? Ook anderen hebben het hier al lange tijd over. Bijvoorbeeld Gerd Leonhard – www.mediafuturist.com – is zo iemand. Leonhard roept al een aantal jaar dat het businessmodel van de muziekindustrie voor online exploitatie achterhaald is en dat zij dient te kijken naar een model zoals gebruik voor de rechten op radio of televisie. ‘Pay-per-use’ kun je dit ook wel noemen.

De oplossing? Die is niet eenvoudig. Het speelveld verandert dagelijks en illegale downloads (onlangs nog 90% van het totaal downloads in Nederland) voeren de boventoon. Het grote probleem ligt bij alle partijen die vanuit de verouderde incassostructuren denken en opereren, zonder na te denken over een nieuw businessmodel. De ‘territoriale restricties’ problematiek waar ik onlangs over schreef is daar een duidelijk voorbeeld van.

Het is dan ook geen wonder dat sommige Dance-labels in Nederland op sterven na dood zijn. De reden: een chronisch gebrek aan lef. Waar het de Dance-labels aan ontbreekt, is de moed het roer om te gooien. Het huis staat in brand, het springkussen dat ‘pay-per-use of verzamelvergoeding’ heet, ligt voor de deur, maar men durft simpelweg de sprong niet te wagen – zelfs niet gezamenlijk. Liever blijft men in de vuurzee zitten met een natte doek op het hoofd waarop met grote letters ‘minimum vergoeding en alleen verkopen in de Benelux’ staat, zo lijkt het wel.

De huidige technologie maakt ontzettend veel mogelijk, alleen dient het gehele incasso/verdeel-systeem ter discussie gesteld te worden. Neem een voorbeeld aan de groep Radio Head, die de downloader zelf liet bepalen wat hij/zij de muziek waard vond. Geloof mij dat het de band per saldo per liedje meer heeft opgeleverd dan dat ze afgerekend hebben gekregen dan de royalties die ze per liedje ontvingen toen EMI de platen fysiek uitbracht, laat staan de exposure die het ze heeft opgeleverd waardoor ze tot in lengte van dagen kunnen blijven optreden.

Werken vanuit een nieuw businessmodel levert meer op dan de catalogi nu te laten verpieteren. Immers wordt nu 90% van die catalogus gratis gedownload via de illegale netwerken en levert dus geen geld op voor de artiesten, auteurs, componisten, muziekuitgevers en labels. Vijf jaar geleden was de Dance-industrie koploper door te stellen dat DRM geen toegevoegde waarde voor de eindgebruiker had en een kansloze zaak was. Hopelijk is de Dance-industrie nu weer in staat zo progressief te handelen als zij destijds ook deedIk nodig de Dance-industrie uit om tijdens het ADE of gewoon ten kantore van ID&T/Q-dance/Dance-Tunes van gedachten te wisselen over een nieuw businessmodel op basis van ‘pay-per-use of een verzamelvergoeding’.

Territoriale restricties binnen de Dance